Over mij

Zat ik wel op het juiste pad? Na de geboorte van Olivier begon er iets te verschuiven. Het werd tijd om echte keuzes te maken

Mijn bumpy road to succes

Een aantal jaar geleden stond ik op een kruispunt. Ik werkte al zo’n 15 jaar als marketing- en communicatieadviseur en stond ook al ongeveer even lang op het podium als actrice en theatermaker. Leuk en afwisselend werk, maar ik vroeg mij steeds vaker af of ik wel op het juiste pad zat. Ik had het gevoel dat er meer inzat, dat ik meer impact kon maken, maar hoe?

Ondertussen werd ik steeds vaker gevraagd trainingen en workshops te geven aan ondernemers, bedrijven en kunstenaars op het gebied van marketing en storytelling. En dat vond ik leuk. Heel erg leuk. Ik dacht er over na hoe het zou zijn om mij daar volledig op te richten. Ik ontwikkelde een presentatietraining en hoewel de training veel potentie had bloedde het toch dood.

Ik vond het te spannend er vol voor te gaan en doordat ik als zzp’er steeds aanvragen bleef krijgen voor marketing- en communicatieklussen was het makkelijk de veilige weg te kiezen.

Maar het bleef knagen. Zat ik echt wel op het juiste pad? Najaar 2019 begon er iets te schuiven.  Ik was in juli van dat jaar moeder geworden van mijn zoon Olivier en het moederschap maakte van alles los.

Ik wilde niet meer aanrommelen, zoals ik dat voor mijn gevoel al jaren deed. Niet meer de makkelijke weg kiezen omdat die zekerheid gaf en de andere route allemaal angsten voor afwijzing en falen opriep. Ik was nu moeder. Ik had een kind dat ik het beste wilde geven en onderdeel daarvan was een moeder die hem niet alleen zou vertellen dat hij zijn eigen pad moest volgen en in zijn kracht mocht staan, maar die dat zelf ook deed. Een energieke moeder die goed in haar vel zat.

En daarvoor moest ik keuzes maken. Ik was na mijn verlof vol energie teruggekomen in de baan die ik toen had. Als teamleider marketing zag ik veel mogelijkheden en kansen voor de organisatie, maar al snel bleek daar geen ruimte voor. Ik kon er wel aan blijven trekken, maar er zat geen beweging in. Ik werd er doodongelukkig van.

Overdenkend wat mijn pad nou precies was kwam ik mijn oude presentatietrainingen weer tegen. Wat nou als ik dat toch weer zou oppakken….? Terwijl dat door mijn hoofd spookte werd ik opeens weer overspoeld met aanvragen voor workshops en trainingen.

Het was zo opvallend dat ik dit niet kon negeren en het als een wel heel duidelijk teken van het universum voelde.

Hier moest ik iets mee. Ik ging aan de slag, begon storytellingworkshops op poten te zetten en plande de eerste sessies in april 2020. En toen kwam covid-19.

Een streep door de rekening en ik moest weer terug naar de tekentafel. Ik bedacht en schrapte weer. Ontwikkelde trajecten en richtte mijn website opnieuw in, om er vervolgens weer de stekker uit te trekken. Ik was zo hard op zoek naar wat het nou precies was dat ik wilde doen, wat ik nou echt kon bijdragen en waar de behoefte van mijn klanten lag dat ik verstrikt raakte in mijn eigen ideeën. Ondertussen kwam mijn eerste businesscoach op mijn pad en besloot ik eind 2020 bij haar in te stappen.

Een gouden zet, want dat zorgde ervoor dat ik écht aan de bak moest. Ik had opeens een sparringpartner die de juiste vragen stelde en hoewel ik ook tijdens het traject flink bleef zoeken en heen en weer bleef gaan tussen verschillende opties ontstond er opeens wel een bedrijf. Mijn bedrijf.

Een bedrijf dat ondertussen echt staat en waarin voor mij alles samenkomt. Waarin alles draait om het maken van een oprechte verbinding. Eerst voor ondernemers met zichzelf, en met het fundament waarop hun onderneming is gebouwd en dan met de buitenwereld, de potentiële klanten.

En ik geniet. Van het contact met al deze ondernemers, de bijzonder verhalen en hun persoonlijke passie en vuur.

En het werken aan zichzelf. Want dat is waar echte zichtbaarheid en duurzame groei om draait. Een stevig fundament bouwen, zorgen dat je wortels verankerd zijn en gevoed worden en dan naar buiten treden, het zonlicht in.

Little known facts about me…..

Mijn naam Niké is afgeleid van de naam van de Griekse godin van de overwinning, Nikè. Inderdaad, je schrijft het hetzelfde maar doordat het streepje de andere kant op staat spreek je het uit als Nikee. Fun fact: ook het bekende sportmerk ontleent haar naam aan deze godin. De ‘swoosh’ die het logo siert verwijst naar de vleugels van de godin

Ik ben niet alleen marketingexpert maar ook actrice en theatermaker. Ik volgde opleidingen in Londen en Amsterdam en stond jarenlang op het podium en voor de camera. Ervaring die natuurlijk verweven is met de wijze waarop ik marketing en storytelling benader.

Ik ben een formule 1 fan in ruste. Ik was jarenlang megafan, aangestoken door mijn vader die al sinds begin jaren ’80 de races volgt. Ik haakte ergens halverwege de jaren ’90 aan en was al snel groot fan van Michael Schumacher die toen begon met racen. Mijn fanschap bereikte het hoogtepunt toen Schumacher voor Ferrari reed. Ik studeerde toen in Groningen en verfde mijn omafiets Ferrarirood en schreef met gele verf op de zijkant ‘Forza Ferrari’. Toen Schumacher met pensioen ging haakte ik ook af. Nu kijk ik af en toe weer een race, ik zal altijd een zwakke plek houden voor deze sport.

Ik heb een jaar in Londen gewoond. Toen ik 16 was bracht ik voor het eerst een dag in Londen door en ik wist meteen: hier wil ik ooit wonen. Toen ik mijn eerste studie, communicatie, had afgerond trok ik de stoute schoenen aan. Ik deed auditie voor de toneelschool in Londen (Ik volgde al een paar jaar acteerlessen en wilde serieus werk maken van het acteervak), werd aangenomen en vetrok voor onbepaalde tijd naar de andere kant van het kanaal. Over de Londense avonturen kan ik een boek vol schrijven met als rode draad dat het 1 groot fantastisch avontuur was. Ik leerde enorm veel op school en daarbuiten en maakte vrienden voor het leven.

Ik ben geboren in Brabant en op mijn 14e naar Friesland verhuisd. Nogal een cultuurschock inderdaad. Als mensen mij vragen waar ik vandaan kom zeg ik nu dat ik een Brabantse Fries ben, veel beter kan ik het niet duiden. Beide provincies voelen als thuis en hoewel de overgang van het wat stadse leven dat ik in Brabant had naar het echte platteland van Friesland (waar de koeien letterlijk in een weiland naast ons huis stonden) vrij groot was, had ik het voor geen goud willen missen. Fries spreken lukt mij trouwens echt niet, maar met dank aan mijn ‘native’ Friese vrienden ;) kan ik het wel vloeiend verstaan.

En nu we het toch over afkomst hebben, naast een Brabantse Fries ben ik ook nog eens een Antiliaanse Nederlandse. Of tweede generatie niet Westerse allochtoon. Hoe je het ook wil noemen. Mijn vader is geboren en getogen op Curacao, wat mij dus half Antilliaans maakt. Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn vader weer het product is van een Surinaamse moeder en Nederlandse vader, dus ik zou ook voor kwart Surinaams kunnen gaan. Volg je het nog? ;)