Geen categorie,  Uncategorized

Acteren is weten wie je zelf bent

Toen ik net begon met acteren was ik nog helemaal niet bezig met wat ik precies deed. Ik was deze voor mij nieuwe wereld nog volledig aan het ontdekken en rende vooral met heel veel plezier door deze bijzondere acteerspeeltuin heen. Pas toen ik aan mijn opleiding in Amsterdam begon kwam ik erachter dat acteren ook is: Weten wie je zelf bent. Hoe je in elkaar zit en wat je natuurlijke instincten zijn. Dat hele proces kan best als een heftige rollercoaster voelen. Hoewel ik vind dat acteren geen therapie mag zijn is het dat soms stiekem toch. Vooral als je nog moet ontdekken wie jij eigenlijk precies bent.

Een speeltuin vol vierkanten
Maar waarom is dat dan eigenlijk nodig, zo’n proces van zelfontdekking? Omdat iemand anders zijn, een rol op je nemen, om een transformatie vraagt. Voor het gemak pak ik er even een metafoor bij. Stel, je moet een bal maken. Daar heb je ronde materialen voor nodig. Als je met allemaal vierkanten zit, komt dat niet in de buurt van die bal. Om daar te komen zul je wat van die vierkanten moeten afschaven. Dan kun je uiteindelijk die bal vormgeven.
Kortom, je moet weten waar je staat en welk materiaal je in handen hebt om te kunnen zien wat je moet doen om daar te komen waar je wilt zijn.

Bobbing head doll
Dit alles speelt zich bij acteurs voor een groot deel af op het gebied van de stem & het fysiek. Twee belangrijke instrumenten die we tot onze beschikking hebben. Ook als niet-acteur.Tijdens mijn acteeropleiding was één van de vele oefeningen die we op dit gebied deden er één waarbij we om beurten heen en weer moesten lopen door het klaslokaal, waarna één van je klasgenoten je loopje vervolgens moest imiteren. Eerst nog nauwgezet, maar vervolgens steeds extremer. Uiteindelijk kreeg je een idioot uitvergrote versie van je eigen manier van lopen te zien. Hilarisch, een beetje pijnlijk, maar ook heel duidelijk. Ik zal in ieder geval nooit vergeten dat mijn imitatie er uiteindelijk uitzag als een ‘bobbing head doll a.k.a. Bobblehead’ met een zwabberend lichaam en druk bewegende ledematen.

Fysiek geheugen
Maar hoe ongemakkelijk die ontdekkingsreis van mijzelf ook was (en soms nog is) hij is wel onmisbaar geweest. In de eerste voorstelling van De Wolven stond mijn personage Kim (een op z’n zachtst gezegd behoorlijk botte tante) mijlenver van mij af. Ik wist dat ik, om haar goed neer te kunnen zetten, niet alleen mentaal maar ook fysiek flink wat dingen moest aanpakken. Mijn eigen beweeglijke lichaam en vaak wat meisjesachtige voorkomen moest ik aan de kant zetten. Voor Kim zorgde ik dat ik fysiek letterlijk een stuk steviger in m’n schoenen stond, mijn handen alleen gebruikte waar nodig was en zette ik mijn lichaam in z’n geheel ‘strak’ neer. Hiernaast kwam er natuurlijk nog veel meer bij kijken, maar door haar fysiek ‘te pakken’ kan ik Kim nog steeds heel makkelijk naar boven halen.

Niet alleen voor acteurs
Weten wie je van nature bent is van dus van essentieel belang om iets te kunnen aanpassen. En dat is niet alleen voor acteurs fijn. Ook in het dagelijks leven is het waardevol om te weten wat je natuurlijke houding is, hoe dit overkomt, hoe je dingen kunt aanpassen en hoe een kleine verandering er al voor kan zorgen dat je bijvoorbeeld krachtiger overkomt. En niet alleen overkomt, vaak werken deze fysieke veranderingen, net als bij een personage, ook op je gevoel door.

Jammer genoeg kan niet iedereen de speeltuin gebruiken die ik tot mijn beschikking had. Maar toch. Probeer het eens. Ga wat rechter staan. Doe die schouders naar achteren. Praat rustig. Zeker weten dat je het verschil merkt.

 

Reacties uitgeschakeld voor Acteren is weten wie je zelf bent